In zijn studententijd, in de jaren zeventig, ontdekt hij het begrip solidariteit, en ook dat begrip valt voor hem min of meer samen met het begrip vriendschap. Hij kan maar moeilijk tussen twee vrienden kiezen en door ze aan een proef te onderwerpen denkt hij erachter te komen wie zijn meest ‘echte’vriend is.  In de zekerheid van een onverbrekelijke vriendschap proberen ze samen iets voor de mensheid te doen, geheel in de geest van de tijd. Hun ideaal voert ze naar een ver werelddeel waar nog veel goeds valt te doen.  Als in de jaren tachtig de idealen uiteenspatten en dat goeds betrekkelijk blijkt, komt ook aan hun vriendschap een bitter einde. Maar wel op een heel andere wijze dan de hoofdpersoon had kunnen vermoeden.

Bron: http://www.debengelonline.com

Op haar achttiende ging Mariët Meester naar Groningen, om eerst te studeren aan de lerarenopleiding, daarna aan de Academie voor Beeldende Kunsten Minerva. Tijdens het stagejaar trok ze samen met haar vriend Jaap de Ruig in een zelfgebouwd woonwagentje door Frankrijk. Ze publiceerde het reisverslag Een spoor van paardemest.

Na een periode als beeldend kunstenaar en freelance journalist, verscheen in 1990 haar eerste literaire boek, de roman Sevillana. In datzelfde jaar reisde ze voor het eerst naar Roemenië, waar ze contact zocht met Roma (zigeuners). In 1991 verbleef ze opnieuw bij Roemeense Roma, wat in 1992 leidde tot het reisboek De stilte voor het vuur.

Meesters tweede roman was getiteld Bokkezang (1994) en werd later vertaald in het Russisch. In 1997 verscheen de roman De eerste zonde, die zich afspeelt in het dorp waar de auteur opgroeide. Van dit boek werd een toneelstuk gemaakt dat in première ging in het gevangenismuseum in Veenhuizen.

In 2000 kwam een bundel reisverhalen uit, De verdwaalde nomade. In datzelfde jaar werd Mariët Meester uitgenodigd om deel te nemen aan de Literatuurexpres, een reis per trein van Lissabon via Sint Petersburg naar Berlijn, met meer dan honderd Europese schrijvers als passagiers.

Van oktober 2003 tot oktober 2004 reisde de schrijfster opnieuw door Europa, ditmaal samen met Jaap de Ruig, fotograaf en videokunstenaar. Op vijfentwintig plaatsen vertoonden ze zijn films. In 2003 verscheen ook de roman De overstroming, over een groepje mensen dat op een terp een grote overstroming in het huidige Nederlandse polderlandschap overleeft.

Eind 2005 werd de roman De volmaakte man gepubliceerd, waarin een jong Amsterdams stel zich bekommert om een excentrieke joodse buurvrouw die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Veenhuizen ondergedoken heeft gezeten. Een halfjaar later bracht de auteur in Sla een spijker in mijn hart – Roemeense Roma na de revolutie (mei 2006) al
haar ervaringen met Roemeense Roma samen.

In 2009 verscheen Liefdeslied van een reiziger. Een roman over twee geliefden die al meer dan een kwart eeuw samen zijn. Ze besluiten een tijd vakantie te nemen – van elkaar. In het boek volgen we de mannelijke hoofdpersoon Ruben die zijn vrijheid viert door met zijn kat Igor door Europa te reizen.

Daarna schreef Meester een non-fictieboek waarvoor ze drie maanden onderzoek deed in de Amerikaanse staat Washington. Dit boek, De mythische oom, verschijnt in januari 2012. De Amerikaanse oom van Mariët Meester leed aan een ernstige vorm van leukemie. Hij overleefde dankzij een stamceltransplantatie, waarbij zijn broer – de vader van de schrijfster – de donor was. In De mythische oom verdiept zij zich in het leven van haar oom, zijn pioniersbestaan in de VS, zijn allesoverheersende geloof en zijn bijzondere genezing.

Mariët Meester en Jaap de Ruig wonen afwisselend in Amsterdam en in een woonwagen ten zuiden van de stad. Sinds 1 februari 2011 verblijven ze ook veel in de oude katholieke pastorie van het gevangenisdorp Veenhuizen.

Bron: http://www.marietmeester.nl/levensloop.html

Onlangs heeft hij de studie theologie in deeltijd opgepakt, maar dat mag niet verhinderen dat hij het BCB-actieboek van 2012 schrijft. In het actieboek komen de verschillende aspecten van de biografie van de schrijver bij elkaar: bloemrijke taal, een goed verhaal, een inhoud om over na te denken, maar vooral leesplezier.

Bron: persbericht BCB

Over BCB

BCB is de brancheorganisatie voor het christelijke boeken- en muziekvak. Bij BCB zijn
meer dan 300 christelijke uitgeverijen, muziekdistributeurs en boekhandels aangesloten. BCB is actief in de collectieve promotie van christelijke boeken en muziek en geeft o.a. een actieboek uit in de Week van het Christelijke Boek, een christelijk spannend boek in de maand juni, en drie kinderboeken in de Christelijke Kinderboekenmaand.

Vanaf 1981 tot 1982 vormde Tom Lanoye samen met James Bordello (= Peter Roose) een duo dat optrad als ‘de Twee Laatste Grote Poëtische Beloften Van Net Voor De Derde Wereldoorlog’. Ze gaven hun boekjes uit in eigen beheer en traden op in Gentse studentencafés. Een jaar later nam het duo deel aan de Nacht van de poëzie in Utrecht. Ook schreef Lanoye polemische stukken voor de tijdschriften De Zwijger, Propria Cures en Humo. 

In 1985 verscheen zijn prozadebuut, de semi-autobiografische roman Een slagerszoon met een brilletje. Na een televisieoptreden in hetzelfde jaar bij Sonja Barend werd hij een bekende Vlaming. Andere boeken van zijn hand zijn Alles moet weg (1988), de melancholieke roman Kartonnen dozen (1991) en de trilogie Het Goddelijke Monster, Zwarte tranen en Boze tongen waarin het uiteenvallen van België beschreven wordt. Een tiendelige televisieserie naar deze trilogie werd in het najaar van 2011 uitgezonden op één, het eerste net van de VRT. 

In het buitenland werd Lanoye opgemerkt als hedendaags dramaturg met zijn twaalf uur lange bewerking in verzen van acht stukken van Shakespeare, Ten Oorlog (1997).

Lanoye begon als enfant terrible, maar werd een gevestigd schrijver die zich wijdt aan ‘alle vormen van teksten en schriftuur, zowel voor boeken, kranten, tijdschriften en andere drukwerken als voor toneelopvoeringen, cabaret- en zangvoorstellingen, dit alles onder eender welke vorm en in de meest ruime zin van het woord’ (citaat uit de statuten van de in 1992 opgerichte naamloze vennootschap L.A.N.O.Y.E.). Hij treedt geregeld op in schouwburgen met literaire shows, die eerder theatermonologen dan lezingen zijn.

Lanoye leeft en werkt in Antwerpen en Kaapstad. Zijn werk is in meer dan tien talen gepubliceerd of opgevoerd.

Voorts is er de bestseller Het derde huwelijk, naast internationaal meermaals geënsceneerde toneelstukken als Fort Europa, Mamma Medea (vrij naar Euripides), Mefisto for ever (vrij naar Klaus Mann) en Atropa. De wraak van de vrede (vrij naar Euripides, Aischylos, George W. Bush, Donald Rumsfeld en Curzio Malaparte). Die laatste twee stukken vormen begin en slot van De triptiek van de macht van regisseur Guy Cassiers. Ze werden in diens enscenering beide uitgenodigd op het Festival d’Avignon.

 In 2005 eindigde Lanoye op nr. 84 in de Vlaamse versie van ‘De Grootste Belg’.

In 2007 werd hij genomineerd voor De Gouden Uil en de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman Het derde huwelijk. In hetzelfde jaar won hij in Nederland de Gouden Ganzenveer voor zijn oeuvre.

Eind 2009 verschijnt zijn roman Sprakeloos, die handelt over de dood van zijn moeder – een amateuractrice die, na een beroerte, haar spraak verliest. Sprakeloos laat zich lezen als een onverwacht vervolg, achttien jaar na dato, op het al even autobiografische Kartonnen dozen. In 2010 prijkt het boek op de shortlists van De Gouden Uil en de Libris Literatuur Prijs en kaapt het De Gouden Uil Publieksprijs weg. In 2011 wordt het boek bekroond met de Henriette Roland Holst-prijs.

Op verzoek van de Stichting CPNB zal Tom Lanoye in 2012 een novelle uitbrengen als Boekenweekgeschenk. Tom Lanoye is de vierde Belgische auteur van het Boekenweekgeschenk, Hubert Lampo (1969), Marnix Gijsen (1978) en Hugo Claus (1989) gingen hem voor.

Bron: Wikipedia

Samen met zijn vriend, Charles Hofman, emigreerde Komrij in 1984 naar Portugal en vestigde zich in Alvites, in de bergen van Trás-os-Montes. In 1988 verhuisde hij naar zijn huidige woonplaats Vila Pouca da Beira.

In 1990 hield hij in de Pieterskerk te Leiden de Huizingalezing aan de Universiteit Leiden. Drie jaar later ontving hij de P.C. Hooft-prijs voor zijn beschouwend proza. Op 26 januari 2000 werd Komrij door Nederlandse lezers uitgeroepen tot Dichter des Vaderlands, voor een periode van vijf jaar. In januari 2004 deed hij afstand van zijn functie; hij werd in 2005, nadat Simon Vinkenoog een periode als ad interim fungeerde, opgevolgd door Driek van Wissen en in 2009 door Ramsey Nasr.

Gerrit Komrij is inmiddels een bekend en gewaardeerd schrijver geworden. Zo won hij een achttal literaire prijzen, en ontving hij op 8 februari 2000 een eredoctoraat van de Universiteit Leiden, dat hem werd uitgereikt in de Pieterskerk. Komrij is eveneens initiatiefnemer van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd. Tevens is LINT-treinstel 26 van vervoersmaatschappij Syntus naar hem vernoemd.

In 2009 kwam een opvallende uitgave van Komrij uit: Dansen op Spijkers. Dit is een cd-album, gemaakt in samenwerking met componist Louis Gauthier, waarop een deel van Komrijs oeuvre te beluisteren is als liederen. Gerrit Komrij heeft daarnaast het Groot Dictee der Nederlandse Taal van 2009 geschreven. In 2011 trad hij op als verteller, en schrijver, in het theaterstuk De zeven zonden van Jeroen Bosch samen met Camerata Trajectina.

In 2012 wordt o.s.g. de Driemark te Winterswijk omgedoopt in Gerrit Komrij College, na een internetstemming waarin de naam uit via een shortlist van drie gekozen uit 1200 suggesties gekozen werd. In februari 2012 verschijnt zijn kleine roman De Loopjongen, een boek over vriendschap.

Bron: Wikipedia

Hij heeft zich bekwaamd in bijna alle literaire genres, van poëzie tot korte verhalen, van satirische columns tot romans en toneel. Er is werk van hem vertaald in meer dan twaalf talen. In 1985 verscheen zijn prozadebuut Een slagerszoon met een brilletje. Andere hoogtepunten uit zijn oeuvre zijn de melancholische roman Kartonnen dozen (1991), alsook Het Goddelijke Monster (1997), dat samen met Zwarte tranen (1999) en Boze tongen (2002) de ultieme trilogie vormt over het uiteenvallende hart van Europa – België.

Ineke Heijting